Garip Ev

                     

Bir zamanlar bir yuvanın verebileceği

sıcaklığı ve güveni

-fakir bir yuvanın sadeliğinde sunarak

tam ortasındaydın ömrümün

ki basit hikayesi ancak tatlı bir esnemeyle dinlenir şimdi…

Bütün yollarımın bittiği yerdin

ve bütün başlangıçlarım oradaydı.

Arkanda gölgesi ulu kavakların

Ormanın kokusunu da getiren rüzgar

ırlardı gün boyu eğri büğrü dallarını.

Yapraklar hışırtısıyla eşlik ederdi

sıradan varlığına ikimizin.

Kışın, kar örterdi sırtını,

bir duman tüttürürdün keyifle.

Poyraz bir ıslıkla dinletirdi içli bir ezgiyi.

Baharda çocuklar koştururdu çevrende  

                                              şen seslerle,

çiçek ve çam kokuları aşina bir hoşlukla

zamanın dingin akışını tamamlardı...

Yazınsa alışıp da bir süre sonra

keyfini sürerdin bir ihtimal

içine düştüğün yalnızlığın.

Şimdi aradan geçmiş bir hayli yıl,

saçlarımda aklar var,

kanımdaki deli dere çağlamıyor.

Seninse yerinde yeller esiyor,

bakınca aynı derin hislerle

artık olmayan pencerenin olduğu boşlukta

biraz değişmiş buluyorum manzarayı.

Kavaklar da kesilmiş ne yazık

                                artık yoklar…

Çocukları koşuşturuyor yine 

     Bu kez  -odalarında-

eskiden orada bir ev olduğunu bilmeden ama.

Bekliyorum pencerenin orada.

-Mazinin solan görüntüleri

zamanın örtüğü pusu aralayıp

belirerek yitiyor bir anda-

Bekliyorum hissederek rüzgarı bir süre daha.

Çocuklar uzaklaşıp giderlerken bekliyorum,

Bekliyorum,

kavakların hışırtıları zihnimde ta ki sussun.

…

Garip ev, ah!

Artık yoksun...

/2013

Yalçın Işık

Tepedeki Mezar

             

Köyün dar sokaklarından geçip de

vurunca kendimi çalıların arasından

ağaçlı bir tepeye,

köyün evleri küçülerek

gizleniverdi yeşillikler arasında,

ovanın sonundaki bu köşeye;

şimdi büyülü bir sarhoşlukla izlediğim...

Yamacına sırtını dayandığı bu güzel tepenin altında

tek tük bacalar, bir kaç kırmızı kiremitli dam,
sevimli ve mutevazi bir tad katarak bu düş sığınağına

“biz buradayız” diyerek el sallıyor şimdi köyden...

Tepede ve diğer yamaçta terkedilmiş eski bir kent

zamana meydan okumuş kimi kalıntılarıyla

hikayesini fısıldıyor rüzgara.

Rüzgarsa, güneşin bu öğlen kızgınlığına inat

diklenerek, duyduklarını anlatmak istiyor bana.

İşte tepenin tam ovayı gören kıyısında

bir meşenin gölgesine kurulmuş bir mezar.

Aşağıdaki sürüsünü gözleyen bir çoban gibi,

ve buradan gelip geçen bizlerden

bir esenlik dileği ummadan

zamanı öğütüyor...

Zamanın belirsiz bir izleğinde

gelivermiş de benim gibi,

sanki uzanıp kalmış bu meşenin gölgesinde,

yatar durur gibi o gün bu gündür

 ince bir otun sapı ağzının kenarında

Bir gün vade dolup da basıp gidince

onun gittiği yere,

viran bedenimiz bilmem bulacak mıdır böyle bir teselli,

kaygıların biçimlendirdiği o anlamlardan uzak.

Kuşlarla, böceklerle, ağaçlarla; yarenlik edilecek

böyle rüzgarla ezelden dost bir tepe.

2014

Yalçın Işık